سخت‌کاری یکی از مهم‌ترین فرآیندهای مهندسی مواد است که با هدف افزایش سختی سطحی یا حجمی قطعات فلزی، به‌ویژه فولادها، برای بهبود مقاومت در برابر سایش، خراش، ضربه و خستگی انجام می‌شود. این فرآیند بسته به نیاز کاربردی به دو دسته کلی تقسیم می‌شود: سخت‌کاری حجمی (مانند کوئنچ و تمپر) که شامل حرارت دادن فولاد تا دمای بحرانی و سپس سرد کردن سریع جهت ایجاد ساختار مارتنزیتی در کل مقطع است، و سخت‌کاری سطحی که تنها لایه سطحی قطعه را سخت می‌کند در حالی‌که مغز آن چقرمه باقی می‌ماند. روش‌های متداول سخت‌کاری سطحی شامل القایی، شعله‌ای، سمانتاسیون (کربوریزه)، نیتروژن‌دهی، نیتروکربوریزه و حمام نمک هستند. انتخاب نوع سخت‌کاری بستگی به جنس فولاد، شکل هندسی قطعه، نوع تنش‌های کاری و شرایط عملکرد دارد. کاربردهای رایج سخت‌کاری در ساخت چرخ‌دنده‌ها، میل‌لنگ‌ها، شفت‌ها، ابزارهای برشی و قطعات حساس به سایش و ضربه دیده می‌شود.

در استان البرز